بیداردیده

«لغت نامه دهخدا»

[دی دَ / دِ] (ص مرکب)دیده بیدار. ناظر. که بخواب نیست. || هشیار.
- دولت بیداردیده؛ بخت بیدار :
ز فیض دولت بیداردیده میخواهم
که صبح را دهم از گریه توشهء شبگیر.
خاقانی.