بیدخه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ دَ خَ] (ع ص) فربه: امرأه بیدخه؛ زن فربه باگوشت. (منتهی الارب). امرأه بیدخه تاره (فربه) لغه حمیریه. (از ذیل اقرب از تاج العروس) (از لسان العرب).