«لغت نامه دهخدا»
[دِ هِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) نوعی از بید است که در بیشه های مازندران باشد و از میوهء آن دوشاب گیرند. خلاف هندی. رجوع به هندی شود: اضاء؛ بیشهء بید هندی. (منتهی الارب).