بی زینت

«لغت نامه دهخدا»

[نَ] (ص مرکب) (از: بی + زینت) بی زیور. بی آرایش. عاطل :
تن همان گوهر بی زینت خاکیست به اصل
گر گلیمی بد، یا دیبه رومی است قباش.
ناصرخسرو.
- بی زیب و زینت؛ زشت و بی ظرافت و بی لطافت. (ناظم الاطباء).