بی سپاس

«لغت نامه دهخدا»

[سِ] (ص مرکب) (از: بی + سپاس) ناسپاس. بیوفا و نمک بحرام. (از ناظم الاطباء). ناشکر. کافرنعمت :
ستاینده کو بی سپاسست نیز
سزد گر ندارد کس او را بچیز.فردوسی.
بمن برمنه نام جم بی سپاس
مرا نام ماهان کوهی شناس.اسدی.
گفتم دون است و بی سپاس و سفله و حق ناشناس که به اندک تغیر حال از مخدوم قدیم برگردد. (گلستان). || بی منت کشی. بدون سپاس گزاری. بی خواهش :
گهر گرچه افتد بکف بی سپاس
گرامی بود نزد گوهرشناس.اسدی.
بجای شما هر یکی بی قیاس
نوازشگریها رود بی سپاس.نظامی.
رجوع به سپاس شود.