بی سپاهی

«لغت نامه دهخدا»

[سِ] (حامص مرکب) نداشتن لشکر و سپاه :
کز بی مددی و بی سپاهی
کردم بفریب صلح خواهی.نظامی.
رجوع به سپاه و سپاهی شود.