«لغت نامه دهخدا»
[خُ دُ] (ص مرکب) (از: بی + شاخ + و + دم) صفتی غول را یا مردی ضخم اندام و بیقواره را. || که شاخ و دم ندارد. رجوع به غول بی شاخ و دم شود.