بیش مهر

«لغت نامه دهخدا»

[مِ] (ص مرکب) (از: بیش + مهر) بسیارمهر. با محبت بسیار. با دوستی بسیار. بسیار مهربان. مقابل بسیارکین :
چرا بیش کین خواند او را سپهر
که هست از دگر خسروان بیش مهر.نظامی.