بیعت رفتن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ / بِ عَ رَ تَ] (مص مرکب) بسته شدن بیعت. بیعت بستن و بیعت کردن. (آنندراج) :
نسبتی دارد همانا زلف او با چشم من
بیعتی رفته ست گویا هر دو را با یکدگر.
معزی نیشابوری.