بیعگاه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ / بِ] (اِ مرکب) (از: بیع + گاه) بیعگه. جای بیع و شرا. (آنندراج) :
در بیعگاه دهر به بادی بداد عمر
در قمرهء زمانه به خاکی بباخت بخت.
خاقانی.