بی فرزانه

«لغت نامه دهخدا»

[فَ نَ / نِ] (ص مرکب) (از: بی + فرزانه) مرادف بی دانش و قیاس. آنست که نافرزانه باشد. (آنندراج). نادان و بی عقل. (ناظم الاطباء) :
خلق میگویند جاه و منصب از فرزانگی است
گو مباش آنها که ما رندان بی فرزانه ایم.
سعدی.
رجوع به فرزانه شود.