بیفشاردن

«لغت نامه دهخدا»

[یَ دَ] (مص) افشاردن. افشردن. فشردن :
هر اسبی که رستم کشیدیش پیش
به پشتش بیفشاردی دست خویش.
فردوسی.
رجوع به افشاردن و افشردن شود.