بیکلربگی

«لغت نامه دهخدا»

[بَ / بِ لَ بَ / بِ] (ترکی، اِ مرکب) بکلربگی. بیگلربگی. بیگلربیگی. در زبان ترکی یعنی بزرگ بزرگان :
این گداچشمی و این نادیدگی
از گدائی تست نز بیکلربگی.مولوی.
رجوع به بیگلربیگی و مترادفات آن شود.