بی گنائی

«لغت نامه دهخدا»

[گُ] (حامص مرکب) بیگناهی :
بجرم چه راندی مرا از در خود
گناهم نبوده ست جز بیگنائی.فرخی.
و رجوع به بی گناهی شود.