بیگند

«لغت نامه دهخدا»

[بَ گَ] (اِخ) بیکند. بیگن. رجوع به بیکند شود :
کنون نام کندژ به بیگند گشت
زمانه پر از بند و اورند گشت.فردوسی.
به بیگند شد رزمگاهی گزید
که چرخ روان روی هامون ندید.فردوسی.
طلایه بیامد که آمد سپاه
به بیگند سازد همی رزمگاه.فردوسی.