«لغت نامه دهخدا»
[مَءْ وا] (ص مرکب) (از: بی + مأوی) بی جایگاه. بی خانمان. (آنندراج). بی پناهگاه. || نامسکون. (ناظم الاطباء). || ناضیافت. (ناظم الاطباء).