بی مبدا

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ص مرکب) (از: بی + مبدا = مبدأ «عربی») بی آغاز :
زمانی کز فلک زاید زمان نابوده چون باشد
زمان بی جود او موجود و ناموجود و بی مبدا.
ناصرخسرو.
رجوع به مبدأ شود.