بی مثلی

«لغت نامه دهخدا»

[مِ] (حامص مرکب) بی مانندی. بی عدیلی. بی همتایی. بی بدیلی :
دری دیدم بکیوان برکشیده
به بی مثلی جهان مثلش ندیده.نظامی.