بی محلی

«لغت نامه دهخدا»

[مَ حَلْ لی / مَ حَ] (حامص مرکب) بی اعتنائی و ناپذیرایی. (ناظم الاطباء).
- بی محلی کردن؛ بی اعتنایی کردن. اعتنا نکردن بقصد تحقیر به کسی. (یادداشت مؤلف).
|| بی اعتباری :
گیرم دنیا ز بی محلی دنیا
بر گُرُهی خربط و خسیس بهشتی.
ناصرخسرو.