بیم خورده

«لغت نامه دهخدا»

[خوَرْ / خُرْ دَ / دِ] (ن مف مرکب) پر از بیم و ترس. ترسیده :
از آن بیم خورده سواران تور
دو تن تازیان دید ناگه ز دور.فردوسی.
سه گرد از پس بیم خورده دو تور
بتازیم پویان برین راه دور.فردوسی.
بدو گفت کاین بیم خورده سوار
بهدیه ازین کودک خرد دار.اسدی.