بیمگه

«لغت نامه دهخدا»

[گَهْ] (اِ مرکب) مخفف بیمگاه :
راهرو را بسیج ره شرطست
تیز راندن ز بیمگه شرطست.نظامی.
و رجوع به بیمگاه شود.