بی نشانی

«لغت نامه دهخدا»

[نِ نی] (حامص مرکب) حالت و چگونگی بی نشان. بی علامتی. لایوصفی. فقد خصوصیت شناسائی :
عمل بیار و علم برمکش که مردان را
رهی سلیم تر از کوی بی نشانی نیست.
سعدی.
و رجوع به نشان شود.