بی نظم

«لغت نامه دهخدا»

[نَ] (ص مرکب) (از: بی + نظم) آشفته. درهم. نابسامان :
بی نظم گشت کار من از بیدلی چنان
کز یار بازگشت خوهم خواستار دل.
سوزنی (دیوان ص245).
و رجوع به نظم شود.
- بی نظم و نسق؛ بی نظام و سامان. بی قاعده و قانون.