بینط

«لغت نامه دهخدا»

[یَ] (ع اِ)(1) بافنده و نشکرده. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). نساج (در لهجهء مردم یمن). (از تاج العروس).
(1) - از مادهء «ب ن ط» که غیرمستعمل است اما اگر یایی میان باء و ن اضافه شود مستعمل گردد. (از تاج العروس).