«لغت نامه دهخدا»
[نِ مَ] (ص مرکب) (از: بی + نعمت) فاقد نعمت. بی مال و روزی. || بی محصول : و اندر بیابان جایهای بی نعمت و تنک علف. (حدودالعالم). و رجوع به نعمت و نعمه شود.