بی نیاز آمدن

«لغت نامه دهخدا»

[مَ دَ] (مص مرکب) بی نیاز شدن. به بی نیازی رسیدن. استغناء. (منتهی الارب) (ترجمان القرآن) (المصادر زوزنی) :
گر بدان چاه زنخدان تو ره بردی خضر
بی نیاز آمدی از چشمهء حیوان دیدن.
سعدی.