«لغت نامه دهخدا»
[اَ تَ / تِ] (اِ مرکب) استهء بینی. استخوان بینی. استخوان مخصوص بینی و آن استخوانیست زوج در فوق و قدام و جوف بینی واقع و متمم آن است و دارای دو سطح و چهار کنار است. (جواهرالتشریح میرزا علی ص81). رجوع به بینی شود.