بیهده سرای

«لغت نامه دهخدا»

[هُ دَ / دِ سَ] (نف مرکب مرخم) بیهوده سرای. که یاوه و ناراست سراید. سخنسرای بیهوده. یافه سرای :
جز مدح شاه بیهده گوئیست شاعری
هشتاد سال بس که بدی بیهده سرای.
سوزنی.
رجوع به بیهده و بیهوده شود.