بیهده گفتن

«لغت نامه دهخدا»

[هُ دَ / دِ گُ تَ] (مص مرکب)بیهوده گفتن. یافه گفتن. هذر. لغو گفتن. لاطائل گفتن :
خاقانی اگر بیهده گفت از سر مستی
مستی به ازو بیهده گوی تو ندیدم.خاقانی.
تا عاقبه الامر... دست تعدی دراز کرد و بیهده گفتن آغاز. (گلستان).