بیهوده خواری

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ خوا / خا](حامص مرکب) حالت و کیفیت و صفت بیهوده خوار. کنایه از اسراف و خرج بیجا کردن. (ناظم الاطباء). اسراف و ولخرجی و هرزه خرجی. تبذیر. باددستی. (ناظم الاطباء) :
چنان نیز یکسر مپرداز گنج
که آیی ز بیهوده خواری برنج.نظامی.
|| اوباشی. (ناظم الاطباء).