بیهوده درای

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ دَ] (نف مرکب)بیهوده گوی. هرزه گوی. یافه گوی. ژاژخای :
گر رای بقا کنی در اینجای
بیهوده درای و سست رایی.ناصرخسرو.