بی هیبتی

«لغت نامه دهخدا»

[هَ / هِ بَ] (حامص مرکب)حالت و چگونگی بی هیبت. ملایمت و نرمی. بی صلابتی. مقابل مهابت :
چه بی هیبتی دیدی از شاه روم
که پولاد را نرم دانی چو موم.نظامی.
رجوع به هیبت شود.