پابست

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ن مف مرکب) پای بند. مقیّد. دل بسته. دلباخته :
شیخی بزنی فاحشه گفتا مستی
پیوسته بدام دیگری پابستی.خیام.
- پابست اَمری بودن؛ بدان تعلق خاطر و دلبستگی داشتن.
- پابست کسی بودن (شدن)؛ دلباخته یا دلبستهء کسی بودن یا شدن.
|| (اِ مرکب) بنیاد عمارت. (غیاث اللغات). پای بست. || محکم. (غیاث اللغات).