پانتال ان

«لغت نامه دهخدا»

[لِ اُ] (اِخ) (قدیس...)(1) یکی از پیشوایان مسیحی. مولد نیکومدیا وی شغل طبابت می ورزید و در دورهء حکومت دیوکلسین(2) درجهء شهادت یافت. وفات او در حدود 303 م. است و ذکران وی بروز 27 یولیه است.
(1) - Pantaleon (saint).
(2) - Diocletien.