پای به بند داشتن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ بَ تَ] (مص مرکب) پای در بند داشتن. مُقیّد بودن. مغلول بودن :
از اوئی [ از خرد ] به هر دو سرای ارجمند
گسسته خرد پای دارد ببند.فردوسی.
پای پس آمدن.
[پَ مَ دَ] (مص مرکب)کنایه از گریختن و هزیمت شدن و کم آمدن از حریف خود باشد. (تتمهء برهان قاطع).