پنبهء دوخ

«لغت نامه دهخدا»

[پَمْ بَ / بِ یِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) لوئی: و دیوار خانه بگل پاکیزه اندوده باشند و اگر بعوض کاه اندر آن گل، پنبهء دوخ کرده باشند سخت نیک باشد. (ذخیرهء خوارزمشاهی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر