پنجه باز

«لغت نامه دهخدا»

[پَ جَهْ] (اِ مرکب، ص مرکب)بدرازی پنجاه باع و قلاّج:
که خواند تختهء عصیان تو که درنفتاد
ز تخت پنجه پایه به چاهِ پنجه باز.سوزنی.