پوزش پذیرفتن

«لغت نامه دهخدا»

[زِ پَ رُ تَ] (مص مرکب)(1) قبول پوزش کردن. بحل کردن. بخشیدن:
چو بشنید ازو بهمن نیک بخت
نپذرفت پوزش، بر آشفت سخت.فردوسی.
ط پوزش پذیری.
[زِ پَ] (حامص مرکب)عمل پوزش پذیر. عذرپذیری.
(1) - Pardonner.