تاب بردن

«لغت نامه دهخدا»

[بُ دَ] (مص مرکب) برآمدن با کسی یا چیزی. مقاومت توانستن با کسی یا چیزی :
با باز کجا تاب برد بچهء فرفور؟ابوشکور.