تاراج رفتن

«لغت نامه دهخدا»

[رَ تَ] (مص مرکب) به غارت رفتن. به چپاول رفتن. به چپو رفتن. تاراج شدن.
- به تاراج رفتن:تو خاقنی که بتاراج امتحان رفتی
ز گرد کورهء وارستگی طلب اکسیر.خاقانی.
گل بتاراج رفت و خار بماند
گنج برداشتند و مار بماند.(گلستان).
رجوع به تاراج شود.