تبه گشتن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ بَهْ گَ تَ] (مص مرکب)تباه گشتن. تبه گردیدن. هلاک گشتن. کشته شدن :
سیامک بدست چنان زشت دیو(1)
تبه گشت و ماند انجمن بی خدیو.
فردوسی (از اسدی).
گر ایدونکه این شاه گردد تباه
تبه گشتن ما سزد زین گناه.فردوسی.
|| مجازاً فتنه شدن. شیفته گشتن. دل بر کسی بستن :
عروس عزیز و سر انجمن
تبه گشته بر بندهء خویشتن.
شمسی (یوسف و زلیخا).
|| خراب و فاسد و ضایع گشتن :
پراکنده شد لشکر شهریار
سیه گشت روز و تبه گشت کار.فردوسی.
رسم و آیین تبه گشته بدو گردد راست
وز جهان عدل پدید آید و انصاف و نظر.
فرخی.
شیفته شد عقل و تبه گشت رای
آبله شد دست و زمن گشت پای.نظامی.
معلم کتابی را دیدم... ترشروی تلخ گفتار... که عیش مسلمانان بدیدن او تبه گشتی...(گلستان).
بهمهء معانی رجوع به تباه و ترکیبهای تباه و تبه شود.
(1) - ن ل: بدست خریزاد دیو.