تخته بند کردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ تَ / تِ بَ کَ دَ](مص مرکب) زندانی کردن. در قید و بند انداختن :
در احسان، کنون که بگشاید؟
بوالحسن را چو تخته بند کنند.انوری.