ترازوسنج

«لغت نامه دهخدا»

[تَ سَ] (نف مرکب) سنجندهء ترازو. وزّان. ترازودار :
دست کیوان شده ترازوسنج
سخته از خاک تا به کیوان گنج.نظامی.