ترش رخساره

«لغت نامه دهخدا»

[تُ / تُ رُ رُ رَ / رِ] (ص مرکب) ترشرو. (مجموعهء مترادفات). ترشروی :
ملک را بود زنگی پاسبانی
ترش رخساره ای کج مج زبانی.
امیرخسرو (از آنندراج).
و رجوع به ترشرو و ترشروی شود.