ترنگا ترنگ

«لغت نامه دهخدا»

[تَ رَ تَ رَ] (اِ صوت مرکب)اسم صوت از ترنگ + الف واسطه + ترنگ. (حاشیهء برهان چ معین). صدای انداختن تیرهای پی در پی. (برهان) (ناظم الاطباء) (از شرفنامهء منیری). || آواز چلهء کمان. (برهان) (ناظم الاطباء). آوازی که از چاشنی دادن کمان خیزد. (شرفنامهء مینری). || آواز تارهای ساز. (برهان) (ناظم الاطباء) :
ترنگا ترنگی که زد ساز او
به از زند زردشت و آواز او.نظامی.
و در این بیت بمعنی آواز سنج یا چنگ آمده است :
سنج در آمد به ترنگاترنگ
زهره به یکبار فرو ریخت چنگ.
مولوی (از انجمن آرا).
|| آواز تیغ بوقت زدن بر چیز سخت. (غیاث اللغات) (آنندراج) :
ترنگاترنگ درخشنده تیغ
به مه درقها را بر آورده میغ.نظامی.
|| در شاهد زیر بمعنی مطلق آواز و صدا آمده است :
بمغز اندر افتد ترنگاترنگ
هوا پر کند ناله بور و خنگ.دقیقی.