ترنگیدن

«لغت نامه دهخدا»

[تُ رُ / رَ دَ] (مص) صدا و آواز کردن چلهء کمان و شمشیر و گرز و مانند آن. (ناظم الاطباء). صدای رسیدن گرز و شمشیر و جز آن به چیزی :
ز کوب گرز و ترنگیدن حسام بود
فضای معرکه همچون دکان آهنگر.
اثیرالدین امانی (از فرهنگ جهانگیری).
|| ترنم. (ناظم الاطباء).