تشنه زبان

«لغت نامه دهخدا»

[تِ نَ / نِ زَ] (ص مرکب)تشنه لب. عطشان :
آب روان بود فرود آمدم
تشنه زبان بر لب رود آمدم.نظامی.
و رجوع به تشنه لب شود.