تغافل پیشه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ فُ شَ / شِ] (ص مرکب)تغافل پسند :
ای تغافل پیشه، ناپروا ز ما دل بد مکن
خاک پاافتادگان در شهربند دام تست.
صائب (از آنندراج).