تفرج زدن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ فَرْ رُ زَ دَ] (مص مرکب)تفرج کردن. (آنندراج) :
دانا که زد تفرج این چرخ حقه باز
هنگامه بازچید و در جستجو ببست.
حافظ (از آنندراج).
رجوع به تفرج و دیگر ترکیب های آن شود.