«لغت نامه دهخدا»
[تَ نِ یَ] (ع مص) کنیه نهادن. (تاج المصادر بیهقی). کنیت نهادن، یقال: کنیت زیداً ابا عمرو و بابی عمرو. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از آنندراج) (از اقرب الموارد). || کنایه کردن به چنین از چنین. (آنندراج). و رجوع به اکتناء شود.